باشگاه ناشنوایان

در گذشته کودکان بازی های کلامی دو نفره انجام می دادند که خیلی لذت بخش بود . من ، این بازی را بسیار دوست داشتم. بازی به این صورت بود که من اسم یک شهر را می گفتم و دوست من باید با آخرین حرف کلمه ای که من گفته م یک شهر نام ببرد و به این ترتیب ما اسامی شهر های مختلفی را با همین روش بازی یاد می گرفتیم. البته این بازی تنها با موضوع شهر اجرا نمی شد و ممکن بود بازی اسم ها ، کشورها ، میوه ها، جانوران ، اشیاء و هر چیز دیگری باشد.

سال گذشته در کلاس یک بار فرصت شد که این بازی را مفصل اجرا کنیم و بسیار به بچه ها خوش گذشت. دانش آموزان ناشنوا ، بدلیل اینکه فاقد کلمات هستند ، در این بازی می توانستند هر کلمه ای را که به ذهنشان می رسد بگویند. (چه جانور باشد ، چه فعل باشد ، چه اسم...) هدف من از اجرای این بازی یاد آوری کلماتی بود که بخاطر بی استفاده بودن شان از یاد رفته اند و این بازی باعث می شد که آن ها برای اینکه برنده شوند ، کلمات را حتی ناقص بیان کنند و آن ها را کم کم به یاد آورند. 

اگر دخالت های مفید و بجای معلم را وارد بازی کنیم ، با همین بازی می توان تعداد زیادی واژه را به دانش آموزان یاد داد.